केही वर्षअघि एउटा सानो गाउँको सामान्य परिवारले ठूलो सपना देखेको थियो। त्यो सपना थियो—आफ्नो एक्लो छोरालाई विदेश पठाएर उसको उज्ज्वल भविष्य निर्माण गर्ने। बुवाआमाले ऋण काढे, दुःख सहे, आफ्ना रहरहरू दबाए र छोराको सफलताको आशामा जापान पठाए।
“हाम्रो बाबु एक दिन ठूलो मान्छे बन्नेछ,” आमाले गाउँलेहरूसँग गर्वका साथ भन्ने गर्थिन्।
जापान पुगेपछि छोराले अथक मेहनत गर्यो। सुरुका दिनहरूमा हरेक साँझ घरमा फोन आउँथ्यो। भिडियो कलमा आमाको मुस्कान देखिन्थ्यो, बुवाको अनुहारमा गर्व झल्किन्थ्यो। विदेशको संघर्ष सुनाउँदा पनि छोराको स्वरमा आशा थियो। उसले पठाएको पैसाले घरको ऋण घट्दै गयो, आर्थिक अवस्था सुध्रिँदै गयो र परिवारका सपनाहरू विस्तारै साकार हुन थाले।
समय बगिरह्यो।
आमाबुवाले छोराको सम्झनामा दिन गने, तर उसको सफलताले उनीहरूको मन सधैं सन्तुष्ट हुन्थ्यो। गाउँका मानिसहरू उदाहरण दिँदै भन्थे, “हेर्नुस्, विदेश गएको छोरोले परिवारको भाग्य नै फेरिदियो।”
तर जीवनले कहिलेकाहीँ अनपेक्षित मोडहरू लुकाएर राखेको हुन्छ।
एक दिन छोराका बुवा गम्भीर बिरामी परे। अस्पतालदेखि मन्दिरसम्म सबै प्रयास गरियो, तर स्वास्थ्यले साथ दिएन। अन्ततः परिवारले जापानमा रहेको छोरालाई खबर पठायो। खबर सुन्नासाथ ऊ नेपाल फर्कियो।
लामो समयपछि घरको आँगनमा छोरा उभिँदा आमाको आँखाबाट खुशीका आँसु झरे। बिरामी बुवाले पनि छोराको हात समातेर न्यानो मुस्कान दिएका थिए। परिवारले केही दिन सँगै बितायो, तर त्यो सुखद क्षण धेरै समय टिक्न सकेन।
छोराका बुवाले संसार छोडे।
घरभरि शोकको बादल मडारियो। छोराले बुवाको अन्तिम संस्कारदेखि सबै धार्मिक कर्म पूरा गर्यो। आमाले जीवनसाथी गुमाएकी थिइन्, छोराले आफ्नो आधार गुमाएको थियो।
कर्मकाण्ड सकिएपछि छोराले फेरि जापान फर्किनुपर्ने निर्णय गर्यो।
“आमा, काममा फर्किनुपर्छ,” उसले बिदाइको बेला भन्यो।
आमाले भारी मनले निधार चुमेर विदा गरिन्। उनलाई कहाँ थाहा थियो र, त्यो विदाइ नै जीवनको सबैभन्दा लामो प्रतीक्षा बन्नेछ।
जापान पुगेपछि सुरुका केही हप्ता सबै सामान्य थियो। कहिलेकाहीँ फोन आउँथ्यो, सन्देश पनि आउँथ्यो। तर विस्तारै सम्पर्क कम हुन थाल्यो। फोन उठ्न छाड्यो। मेसेजहरू अनुत्तरित रहन थाले। सामाजिक सञ्जालका गतिविधिहरू पनि हराए।
आमाले सोचिन्, “सायद कामको व्यस्तता होला।”
तर दिनहरू बिते। हप्ताहरू बिते। हप्ताहरू महिनामा बदलिए।
एक महिना…
दुई महिना…
तीन महिना…
तर छोराको कुनै खबर आएन।
चिन्ता बिस्तारै पीडामा बदलिन थाल्यो। आमाले बारम्बार फोन गरिन्। आफन्तहरूलाई खबर गरिन्। जापानमा रहेका चिनेजानेकाहरूसँग सम्पर्क गरिन्। तर सबैको उत्तर एउटै थियो—
“हामीलाई केही थाहा छैन।”
समयसँगै उनको अनुहार ओइलिँदै गयो। घरको कुनामा राखिएको मोबाइल फोन नै उनको संसार बन्यो। फोनको घण्टी बज्यो भने छोरा होला भनेर हतारिन्थिन्। बाहिर कसैको पाइला सुनियो भने एकछिन आशा पलाउँथ्यो।
तर हरेक पटक निराशाले मात्र ढोका ढकढक्यायो।
नौ महिना बितिसकेको थियो।
आमाका आँखा रोएर सुन्निएका थिए। निद्रा हराइसकेको थियो। मनमा एउटै प्रश्न घुमिरहन्थ्यो—
“मेरो छोरा कहाँ छ?”
ऊ सुरक्षित छ कि छैन?
ऊ बिरामी छ कि?
उसलाई कुनै समस्या परेको छ कि?
वा उसले किन सम्पर्क गर्न चाहेन?
यी प्रश्नहरूको उत्तर कसैसँग थिएन।
अन्ततः, आफ्नो अन्तिम आशा बोकेर उनी मिडियाको ढोका पुगिन्।
क्यामेराको अगाडि बस्दा उनको स्वर पटकपटक काँपिरहेको थियो। आँसु पुछ्दै उनले भनिन्—
“मेरो छोरा जापानमा छ। नौ महिनादेखि उसले मसँग कुरा गरेको छैन। मैले धेरै फोन गरेँ, धेरै खोजेँ, तर कतैबाट कुनै खबर आएन। म केवल यति जान्न चाहन्छु—मेरो छोरा सुरक्षित छ कि छैन।”
यति भनिसक्दा उनको स्वर रोकियो। आँसुका थोपा गालाबाट झर्न थाले।
पत्रकारले सोधे,
“यदि तपाईंको छोरा अहिले तपाईंको कुरा सुनिरहेको छ भने, उसलाई के भन्न चाहनुहुन्छ?”
आमाले क्यामेरातिर हेर्दै, भक्कानिँदै भनिन्—
“बाबु, जहाँ भए पनि एक पटक सम्पर्क गर। तिमी रिसाएका छौ भने पनि भन। तर यसरी चुप लागेर नबस। तिम्रो बुवा अब संसारमा हुनुहुन्न। म एक्लै छु। दिनरात तिमीलाई सम्झेर बस्छु। तिम्रो आवाज मात्र सुन्न पाए पनि मलाई पुग्छ…”
त्यो क्षण केवल एउटा अन्तर्वार्ता थिएन।
त्यो एउटी आमाको टुट्दै गएको आशाको आवाज थियो।
त्यो प्रतीक्षामा बितेका नौ महिनाको वेदना थियो।
त्यो सन्तानको खबरका लागि छटपटिएको मुटुको पुकार थियो।
कार्यक्रम प्रसारण भएपछि हजारौँ मानिसहरूको मन छोयो। सामाजिक सञ्जालमा भिडियो तीव्र रूपमा फैलियो। धेरैले आमाको पीडामा आँसु झारे। कसैले छोरालाई सम्पर्क गर्न आग्रह गरे, कसैले जापानस्थित नेपाली समुदायलाई खोजीमा सहयोग गर्न अपिल गरे।
तर आज पनि एउटी आमा प्रत्येक बिहान उठेर एउटै आशा बोकेर बस्छिन्—
सायद आज फोन बज्ला…
सायद आज छोरो बोल्ला…
सायद आज त्यो लामो प्रतीक्षाको अन्त्य होला…
